Birşeyler öğrenmek için kitap okumanın ve kitaba ve bilgiye ulaşmak için kütüphaneye gitmenin veya ansiklopedi karıştırmanın gerektiği günleri düşünün… Ben o günleri görmüş birisiyim. Bilgiye ulaşmak zahmetsizleştikçe, onu bilmenin ve hafızada tutmanın da onemi gün geçtikçe azalıyor. Neden tutalım ki tekrar bulmak çok kolay. İnsan, kolay yoldan yapmayı öğrendiği hiçbir şeyin zoruna geri döndürülemez.
Marangoz ustasına kapı açmak
teknosa nın yolladığı sms’i silmek
spam klasörümdeki konulara dikkat etmemeye çalışarak silmek
yapı kredi emeklilikten arayan kızı savuşturmak
İnsanlar çoğunlukla temel ihtiyaçlarının çizdiği ve kendilerini dürtüklediği şekilde sürüklenen bir hayat yaşarlar. Bunlardan aidiyet, güç ve kabul görme ihtiyaçları bir araya geldiğinde ise makam, sıfat hırsının doğal yaşam ortamı ortaya çıkar. Bizimki gibi her altı kişiden birisinin bir yerin başkanı olduğu düşünülürse Türk toplumunun makam ya da sıfat edinme ve bunu taşıyıp ifade etmek konusunda ne kadar hırslı olduğunu daha iyi anlarız.
Çok iyi ve kendine özgü yazarların ortak özellikleri nelerdir.? İyi yazmak ve beğenilmek için önce bütün klasikleri ve üzerine de kabul görmüş binlercesini okumak mı gerekir? Yazmak için mi yazmalı yoksa söyleceyek bir şeyi olduğu için mi yazmalı? İnsan devamlı okuyarak kendini geliştirebilir mi? Ne kadar okumalı? İyi bir kitap okuyucusunun tarifi nedir? Yazarken nelere dikkat etmeli? İnsan okumadan düşünemez mi? Tecrübe mi önemli okumak mı? Gerçek filozof kimdir? Uzun uzun yazan mı yoksa kısa yazan mı daha iyi yazardır? İyi bir sohbetin unsurları nelerdir? En iyi yazı ya da kitap başlığı nasıl seçilir? En son yazılan mı en önce yazılan mı doğrudur? Kaç tür yazar vardır?
Bütün bu soruların cevabı 100 sayfalık bir kitapta. Hayranı olduğum Arthur Schopenhauer, “Okumak Yazmak ve Yaşamak Üzerine” isimli kitabında bu soruların cevabını bütün ayrıntılarıyla ve çoğu insan tarafından kabul görebilecek netlikte açıklıyor.
Saat 23:23 ‘te saate bakmak üniversite yıllarından bu yana sıklıkla başıma geliyor. O zamanlar plastik elektronik saat kullanıyordum. Haftada birkaç kez, bazen ayda bir bazen iki gün üst üste tam saat 23:23 de saate bakmışımdır. İlk zamanlar bu beni çok tedirgin ediyordu. 23 rakamında ve bunların yan yana gelmesinde bilinç dışı manalar aramaya bile koyuluyordum.
“İnsan kendinden bilir!”. Ne güzel bir suçlama cümlesi değil mi? Üstelik bu kabul, sosyal müzakerelerde doğruluğu ve her olaya uygunluğu tartışılmadan insanların suratlarına savruluveriyor. Bunu yapanlar arasında psikiyatristler gibi teşhis koyan insanlar da olunca dayanılmaz oluyor.
Ne tarafıma baksam boşanan insanlar görüyorum. Hâlbuki ne heveslerle evlenmişlerdi. Her çift kendini özel hissedip diğerleri gibi boşanmalarının mümkün bile olamayacağını düşünüyorlardı belki de. Hep içimden geçirdiği gibi, “kimse boşanmak için evlenmiyor”. Ama bir şeyler oluyor ve bu çift için hayat birlikle yaşamayı çekilmez hale getiriyor. Kimileri birbirlerine saygılarını yitiriyorlar. Kimi ise işinin sorumluluğu yanında koca veya karı olmanın sorumluluklarına katlanacak enerjiyi kendilerinde bulamıyorlar. Gelecek kaygısıyla hastalanmış ruhlarımız devamlı geleceği öngörmeye çalışarak o günün sıkıntılarının kümülatif halini gelecekte devamlı yaşanacak sıkıntılar olarak algılama eğilimine giriyor ve sonuçta yaratılan korkuya dayalı huzursuzluk insana kaçacak yer aratıyor.
